เทคนิคการแจกเสื้อเพื่อให้พนักงานรักษาความปลอดภัยของหมู่บ้าน จำหน้าได้

เมื่อคืนนั่งดูรายการ มหานคร ทางช่อง 7 สี เป็นช่วงสัมภาษณ์ คุณนิติพงษ์ ห่อนาค ที่เล่าถึงเรื่องขำๆที่หมู่บ้านที่เขาอยู่

วันหนึ่งเขาปั่นจักรยานไปออกกำลังกาย ปั่นไปรอบๆหมู่บ้าน จนเหงื่อโทรมไปทั้งตัว พอจะเข้าตัวหมู่บ้าน ผ่านป้อมยาม … ยามคนหนึ่งมองเห็นแล้ว จำหน้าไม่ได้ บอกว่า มาที่นี่ทำไม….

คุณ นิติพงษ์ก็พูดกระเซ้า เล่นหัวกับยามไปด้วยความอารมณ์ดี แต่สักพัก ด้วยความเหนื่อย ก็บอกว่า พอแล้ว จะกลับเข้าบ้านแล้ว

ยามบอกว่า เข้าไม่ได้ ไม่ใช่คนในหมู่บ้านนี้ จนเขาต้องยืนยันว่า เขาคือ นิติพงษ์ ห่อนาค เจ้าของบ้านหลังหนึ่งในหมู่บ้านนี้

”ท่านนิติพงษ์ ไม่ใช่คนหน้าตาแบบนี้หรอก”

พอดี ยามอีกคนหนึ่งเดินมาเห็น เลยร้องบอก อ้าว คุณนิติพงษ์ เชิญครับท่าน….

พอคุณนิติพงษ์ นำเรื่องไปเล่าให้ภรรยาฟัง ภรรยาเลยไปทำความรู้จักกับยามทุกคนจนจำได้
และยังมีการทำเสื้อแจกยาม เจ้าหน้าที่ และคนในหมู่บ้านอีกหลายคนด้วย

เขาเริ่มจากการทำเสื้อสีขาว ที่สกรีนข้อความด้านหลังว่า

”หมู่บ้านนี้ อยู่แล้วรวย
หมู่บ้านนี้ รวยแล้วอยู่”

ส่วนด้านหน้าสกรีนตัวโตๆว่า
”หมู่บ้านนี้ รวยอยู่แล้ว”

ความบริสุทธิ์

ชายหนุ่มท่าทางแข็งแรงคนหนึ่งนั่งจิบยเครื่องดื่มอยู่ที่บาร์ขณะเมื่อสาวไวไฟปราดเข้าเคียงข้างและแบะท่าชักชวน

“ไม่หรอก น้องสาว” เขาปฏิเสธอย่างละมุนละม่อม “อาจจะเป็นการแปลกประหลาดสำหรับเธออยู่หรอก แต่ฉันตั้งใจจะรักษาความบริสุทธิ์ไว้สำหรับผู้หญิงที่ฉันรัก”

“เป็นเรื่องยากมาก” ฝ่ายหญิงออกความเห็น

“ไอ้ฉันน่ะไม่เป็นไรหรอก น้องสาว” เขาว่า “แต่เมียฉันน่ะซีแทบจะบ้าตายอยู่แล้ว!”

จาก พล.ต. เลิศ กำแหงฤทธิ์รงค์
ธันวาคม พ.ศ. 2540

เธอสวยไหมครับ

ชายหนุ่มเดินทางไปทำธุรกิจต่างเมืองกับนายของเขาซึ่งเป็นคนที่ตระหนี่ถี่ เหนียวที่สุด คืนหนึ่งนายกลับเข้าโรงแรมที่พักดึกมาก เขาบอกว่าเขาไปพบเข้ากับหญิงสาวคนหนึ่งซึ่งถูกล้วงกระเป๋า และเดินตุหรัดตุเหร่อยู่บนท้องถนน เขาจึงพาหล่อนขึ้นแท็กซี่ไปส่งยังโรงแรมที่หล่อนพัก

“เธอสวยไหมครับ?” ชายหนุ่มถาม

“สวยไหมน่ะเรอะ? ผมจะไปรู้ได้ไง” นายของเขาตอบ “ก็ตลอดเวลาที่นั่งอยู่บนรถแท็กซี่ ผมได้แต่จ้องดูมีเตอร์บอกราคา”

จาก พล.ต. เลิศ กำแหงฤทธิ์รงค์
ธันวาคม พ.ศ. 2540

ผมถูกขู่ทำร้าย

มอญฟรี ขึ้นไปบนโรงพัก ปรึกษากับสารวัตรสอบสวน

“ผมถูกขู่ทางโทรศัพท์ 2-3 ครั้งแล้ว ตามกฎหมายผมจะแจ้งความเอาผิดกัยคนที่ขู่ทำร้ายผมได้ไหมครับ สารวัตร”

“อ๋อ ได้สิ ว่าแต่คุณรู้ตัวคนที่ขู่ทำร้ายคุณหรือเปล่าล่ะ”

“รู้ซีครับ เขาเป็นผัวของผู้หญิงคนที่ผมไปติดพันอยู่นั่นละครับ

พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

ต้องเปลี่ยนดู

อนงค์นวลนางหนึ่ง เดินหน้าเศร้าเข้าไปปรึกษาหมอ

อนงค์ : คุณหมอคะ ดิฉันทดลองมาตั้งมากต่อมากแล้ว ใบหน้าดิฉันก็ไม่หวานหยดย้อยซักที

หมอ : คุณลองวิธีไหนมาล่ะ

อนงค์ : ดิฉันใช้น้ำนมสดนวดหน้า ใช้นมสดล้างหน้าค่ะ

หมอ : ผมว่าคุณควรจะเปลี่ยนมาใช้นมข้นหวาน ดูจะดีกว่านา

จาก มีนาอยู่ตาปี
พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

สาเหตุ

แล้วกองทัพอากาศอินเดีย ก็ได้ ฮ.ฝูงใหม่มาประจำหน่วยรบ เป็น ฮ. ที่เทคโนโลยีสูงมาก อุปกรณ์การบินทุกอย่างควบคุมด้วยคอมพิวเตอร์ จะบินขึ้น บินตรง บินดิ่ง หรือจะจอดกับที่กลางอากาศ นักบินไม่ต้องเสียเวลาบังคับเลย เพียงกดปุ่มบอก เจ้า ฮ. พิเศษรุ่นนี้ จะทำหน้าที่ทุกอย่างให้โดยอัตโนมัติ

ซิงค์ บุตรเดว์ นักบินมือหนึ่งของกองทัพอินเดียรู้สึกทึ่งกับการทำงานของ ฮ. ไฮเทครุ่นนี้ยิ่งนัก เขาขออนุญาตทดลองขับดู ซึ่งผู้บังคับกองบินก็ไม่ขัดข้อง

พอ ฮ. ทะยานขึ้นฟ้าไปได้ยี่สิบกว่าเมตร ทันใดนั้น เสียงเครื่องยนต์ก็ดังขึ้นขึดขัด ใบพัดหยุดหมุน แล้วเจ้า ฮ. รุ่นใหม่ไฮเทคก็หัวทิ่มลงสู่พื้นดิน หน่ยพยาบาลรีบเข้าไปช่วยหามร่างของ ซิงค์ บุตรเดว์ ออกมาจากเครื่องที่พังยับ

“เกิดอะไรขึ้น ซิงค์” ผู้บังคับบัญชาถาม “นายขับยังไง ฮ. ถึงได้ตก”

“จ๋านเปล่าทำนะนายจ๋า” ซิงค์ละล่ำละลักรายงาน “จ๋านไม่ได้ทำอะไรมันเลย ไอ่ ฮ.นี่มันอัตโนมัติ จ๋านกดปุ่มมันก็บินขึ้นของมันเอง อีทีนี้พอมันบินขึ้นไปข้างบน ลมแรงมาก จ๋านหนาวน่ะนาย จ๋านก็เลยกดปุ่มปิดพัดลมบนหัว เท่านั้นแหละนายจ๋า จ๋านหัวหมุนไม่รู้ร่วงเลย”

จาก มีนา อยู่ตาปี
พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

เสียงสะท้อน

โกสินทร์ ขับรถพาเมียสาวไปเที่ยวเมืองน่าน เขาจอดรถที่ข้างทางแห่งหนึ่งซึ่งมีป้ายเขียนไว้ว่า

‘หน้าผาสะท้อนเสียง’

ทั้งสองลงจากรถ

“ลองตะโกนดูสิคะ” เมียสาวว่า

“ไม่เห็นจะเข้าท่าเลย แต่ลองดูก็ได้”

แล้ว โกสินทร์ ก็ตะโกนขึ้นสุดเสียงว่า”

“ไอ้ขี้โม้! “

เสียงของเขาหายลับไป ทางหน้าผาที่เห็นอยู่ลิบๆ เกือบนาทีไม่มีเสียงสะท้อนกลับมา เมียสายกับให้โกสินทร์ตะโกนใหม่ คราวนี้เขาตะโกนว่า

“ฉันเป็นผู้ชายที่หล่อที่สุดในโลก !”

ทันใด มีเสียงสะท้อนกลับมาว่า

“ไอ้ขี้โม… โม้.. โม้..”

จาก มีนาอยู่ตาปี
พฤศจิกายน พ.ศ. 2534

อ.บ.จ.

หลังจากที่เสร็จภาระกิจกับสาวน้อยผีเสื้อราตรีคนนั้นแล้ว โอภาสก็ลงไปสมทบกับเพื่อนๆที่ล็อบบี้ของโรงแรม ซึ่งก่อนจากกันหล่อนได้สั่งลาเขาเป็นครั้งสุดท้ายว่า

“คุณนี่น่าจะเป็น นายก อ.บ.จ. คนแรกได้เลยนะ”

เพื่อนๆได้ยินกันแล้วต่างก็พากันงง พอหล่อนคล้อยหลังก็รีบถามโอภาสว่า

“ทำไมเธอถึงว่านายน่าจะเป็นนายกองค์การบริหารส่วนจังหวัดคนแรกได้เลยวะ”

โอภาสหัวเราะแล้วตอบว่า

“อ.บ.จ. ของหล่อน คือ เอาบ่อยจัง ต่างหากล่ะโว้ย”

จาก ท้ายทายเป็นรอยบุบ
มีนาคม พ.ศ. 2537

คุณปู่จอมซน

และแล้วคุณปู่ก็ต้องไปหาหมออีกครั้งหนึ่ง ด้วยอาการเคืองนัยน์ตาอย่างแรง ทำให้คุณพ่อคุณแม่ดุลูกชายวัยสิบขวบที่มอบหมายให้ลูกดูแลคุณปู่ในช่วงที่ คุณพ่อคุณแม่ไปต่างจังหวัด แต่กลับให้คุณปู่เป็นแบบนี้

“ทำไมไม่เอาใจใส่คุณปู่เลยล่ะลูก แบบนี้แย่จังเลยรู้มั้ย”

ลูกชายก้มหน้าตอบเสียงอู้อี้ๆว่า

“ก็ผมห้ามคุณปู่แล้วว่า อย่าไปแอบใต้บันไดส่องดูพี่แอ๋งแม่บ้านเวลาขึ้นลงบันไดแต่คุณปู่ไม่ฟังนี่ฮะ”

จาก เบญจกัลยาดัชนี
มีนาคม พ.ศ. 2537

หมอนักเขียน

นายแพทย์ประจักษ์ นอกจากจะเป็นหมอรักษาคนไข้แล้ว ยังเป็นนักเขียนที่ชอบเขียนเรื่องสั้นส่งไปตามนิตยสารต่างๆ ลายมือหมอประจักษ์ จึงสย และชัดเจนเป็นพิเศษ ผิดกับหมออื่นๆ

วันหนึ่ง หมอประจักษ์ได้เปิดคลินิคตอนเย็นตามปกติ แต่วันนี้แปลกกว่าเพื่อน คือ มีคนไข้น้อยเป็นพิเศษ ช่วงขณะที่หมอประจักษ์กำลังว่างอ่านหนังสืออ่านเล่นฆ่าเวลาอยู่นั้น พยาบาลก็ส่งคนไข้หญิงวัยกลางคนท่าทางตื่นๆมาให้หมอตรวจ

หลังจากตรวจเสร็จเรียบร้อยแล้ว หมอก็เขียนรายละเอียดการตรวจรักษาลงในการ์ดคนไข้ และรายการยาให้คนไข้ถือไปให้พยาบาลจัดยา คนไข้รับมาอย่างงงๆมองกระดาษในมือแล้วนิ่งเฉยอยู่

“มีปัญหาอะไรล่ะ” หมอประจักษ์ถาม

“อิฉันไม่ค่อยแน่ใจค่ะ … คือว่าวันนี้ทำไมคลินิคคุณหมอไม่มีคนไข้เลย ทำไมอิฉันไม่ต้องนั่งคอยหมอเป็นครึ่งค่อนชั่วโมงเหมือนคลินิคอื่น ทำไมคุณหมอใช้เวลาตรวจอิฉันนานผิดกับหมอที่ตรวจแป๊บๆ แล้วทำไมลายมือหมอจึงสวยจังคะ อิฉันไม่เคยเห็นหมอที่ไหนเขียนเรียบร้อยอย่างนี้…”

“อ้าว! แล้วทำไมล่ะ”

“ก็..ก็.. อิฉันอยากถามว่า คุณเป็นหมอจริงหรือเปล่าคะ”

จาก มังกรอมตะ
มีนาคม พ.ศ. 2537